Ac tamen hic mallet non dolere.

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Si quae forte-possumus. Duo Reges: constructio interrete. Sed quot homines, tot sententiae; Si id dicis, vicimus. Quare attende, quaeso. At multis se probavit. Commoda autem et incommoda in eo genere sunt, quae praeposita et reiecta diximus; Efficiens dici potest.

  1. Stulti autem malorum memoria torquentur, sapientes bona praeterita grata recordatione renovata delectant.
  2. Quam tu ponis in verbis, ego positam in re putabam.
  3. Comprehensum, quod cognitum non habet?
  4. Itaque hoc frequenter dici solet a vobis, non intellegere nos, quam dicat Epicurus voluptatem.
  5. Hanc se tuus Epicurus omnino ignorare dicit quam aut qualem esse velint qui honestate summum bonum metiantur.

Quis tibi ergo istud dabit praeter Pyrrhonem, Aristonem eorumve similes, quos tu non probas?

Sed vos squalidius, illorum vides quam niteat oratio. Quid nunc honeste dicit? Si quae forte-possumus. Similiter sensus, cum accessit ad naturam, tuetur illam quidem, sed etiam se tuetur; Si mala non sunt, iacet omnis ratio Peripateticorum.

Aut unde est hoc contritum vetustate proverbium: quicum in tenebris? Sedulo, inquam, faciam. Et quidem iure fortasse, sed tamen non gravissimum est testimonium multitudinis. Equidem e Cn. Quae quo sunt excelsiores, eo dant clariora indicia naturae. Eaedem enim utilitates poterunt eas labefactare atque pervertere. Te enim iudicem aequum puto, modo quae dicat ille bene noris. Ut non sine causa ex iis memoriae ducta sit disciplina.

Quasi ego id curem, quid ille aiat aut neget.

In qua quid est boni praeter summam voluptatem, et eam sempiternam? Ego vero isti, inquam, permitto. Quodsi ipsam honestatem undique pertectam atque absolutam. Quare conare, quaeso.

Ne discipulum abducam, times. Nihilo magis. Nunc haec primum fortasse audientis servire debemus. Id est enim, de quo quaerimus. Tenent mordicus. Sic vester sapiens magno aliquo emolumento commotus cicuta, si opus erit, dimicabit. Sic, et quidem diligentius saepiusque ista loquemur inter nos agemusque communiter. Primum Theophrasti, Strato, physicum se voluit; Etenim semper illud extra est, quod arte comprehenditur.

Non risu potius quam oratione eiciendum? Sed tamen est aliquid, quod nobis non liceat, liceat illis. Nam aliquando posse recte fieri dicunt nulla expectata nec quaesita voluptate. Quis est, qui non oderit libidinosam, protervam adolescentiam? Quare ad ea primum, si videtur; Respondent extrema primis, media utrisque, omnia omnibus. At coluit ipse amicitias. Qua igitur re ab deo vincitur, si aeternitate non vincitur?

Sed alii dolore moventur, alii cupiditate, iracundia etiam multi effetuntur et, cum in mala scientes inruunt, tum se optime sibi consulere arbitrantur.
  1. Dempta enim aeternitate nihilo beatior Iuppiter quam Epicurus;
  2. Modo etiam paulum ad dexteram de via declinavi, ut ad Pericli sepulcrum accederem.
  1. Si verbum sequimur, primum longius verbum praepositum quam bonum.
  2. Itaque sensibus rationem adiunxit et ratione effecta sensus non reliquit.
  3. Quam ob rem tandem, inquit, non satisfacit?
  4. Haec non erant eius, qui innumerabilis mundos infinitasque regiones, quarum nulla esset ora, nulla extremitas, mente peragravisset.

Tibi hoc incredibile, quod beatissimum. Sed quid minus probandum quam esse aliquem beatum nec satis beatum? Falli igitur possumus. Tu autem, si tibi illa probabantur, cur non propriis verbis ea tenebas? Sed fac ista esse non inportuna; Tu autem negas fortem esse quemquam posse, qui dolorem malum putet. Si longus, levis; Proclivi currit oratio. ALIO MODO.

Dicimus aliquem hilare vivere; Quo modo autem philosophus loquitur? Summus dolor plures dies manere non potest? Idemne potest esse dies saepius, qui semel fuit? Quantum Aristoxeni ingenium consumptum videmus in musicis?

Proclivi currit oratio.
Nam si +omnino nos+ neglegemus, in Aristonea vitia incidemus et peccata obliviscemurque quae virtuti ipsi principia dederimus;
Optime, inquam.
Praeclare Laelius, et recte sofñw, illudque vere: O Publi, o gurges, Galloni! es [redacted] miser, inquit.
Sed ad rem redeamus;
Non minor, inquit, voluptas percipitur ex vilissimis rebus quam ex pretiosissimis.
Nihilo magis.
Nunc haec primum fortasse audientis servire debemus.
Quod autem in homine praestantissimum atque optimum est, id deseruit.

Quorum altera prosunt, nocent altera. Pauca mutat vel plura sane; Nam bonum ex quo appellatum sit, nescio, praepositum ex eo credo, quod praeponatur aliis. Sic enim censent, oportunitatis esse beate vivere. Memini vero, inquam; Plane idem, inquit, et maxima quidem, qua fieri nulla maior potest. Sit enim idem caecus, debilis. Scio enim esse quosdam, qui quavis lingua philosophari possint;

In parvis enim saepe, qui nihil eorum cogitant, si quando iis ludentes minamur praecipitaturos alicunde, extimescunt.
Nec vero dico eorum metum mortis, qui, quia privari se vitae
bonis arbitrentur, aut quia quasdam post mortem formidines
extimescant, aut si metuant, ne cum dolore moriantur,
idcirco mortem fugiant;

Sed isti ipsi, qui voluptate et dolore omnia metiuntur,
nonne clamant sapienti plus semper adesse quod velit quam
quod nolit?

Quem Tiberina descensio festo illo die tanto gaudio affecit, quanto L. Dicimus aliquem hilare vivere; Si autem id non concedatur, non continuo vita beata tollitur. Nosti, credo, illud: Nemo pius est, qui pietatem-; Te enim iudicem aequum puto, modo quae dicat ille bene noris. Expectoque quid ad id, quod quaerebam, respondeas.

Nam Pyrrho, Aristo, Erillus iam diu abiecti. Illa sunt similia: hebes acies est cuipiam oculorum, corpore alius senescit;

Si enim Zenoni licuit, cum rem aliquam invenisset
inusitatam, inauditum quoque ei rei nomen inponere, cur non
liceat Catoni?

E quo efficitur, non ut nos non intellegamus quae vis sit
istius verbi, sed ut ille suo more loquatur, nostrum
neglegat.

Neque solum ea communia, verum etiam paria esse dixerunt.

Nunc agendum est subtilius. Videsne, ut haec concinant? Idemne potest esse dies saepius, qui semel fuit? Quibus ego vehementer assentior.

Tum mihi Piso: Quid ergo? Hoc sic expositum dissimile est superiori. Ne in odium veniam, si amicum destitero tueri. Virtutis, magnitudinis animi, patientiae, fortitudinis fomentis dolor mitigari solet. Potius inflammat, ut coercendi magis quam dedocendi esse videantur. Illum mallem levares, quo optimum atque humanissimum virum, Cn.

Idemne, quod iucunde?
Quod si ita se habeat, non possit beatam praestare vitam sapientia.
Refert tamen, quo modo.
Vitae autem degendae ratio maxime quidem illis placuit quieta.
Quae sequuntur igitur?
Duo enim genera quae erant, fecit tria.
Ergo illi intellegunt quid Epicurus dicat, ego non intellego?

Dat enim intervalla et relaxat. Propter nos enim illam, non propter eam nosmet ipsos diligimus. Qui non moveatur et offensione turpitudinis et comprobatione honestatis? Quis enim est, qui non videat haec esse in natura rerum tria? Falli igitur possumus. Vitiosum est enim in dividendo partem in genere numerare.

Qui potest igitur habitare in beata vita summi mali metus?

Hoc est dicere: Non reprehenderem asotos, si non essent asoti. Quid autem habent admirationis, cum prope accesseris? Quis enim redargueret? Restinguet citius, si ardentem acceperit. Eadem fortitudinis ratio reperietur.

Haeret in salebra.
Illa videamus, quae a te de amicitia dicta sunt.
Quid iudicant sensus?
Quid loquor de nobis, qui ad laudem et ad decus nati, suscepti, instituti sumus?
Quae sequuntur igitur?
Cuius similitudine perspecta in formarum specie ac dignitate transitum est ad honestatem dictorum atque factorum.
Magna laus.
Sic enim censent, oportunitatis esse beate vivere.

Expectoque quid ad id, quod quaerebam, respondeas.

Expectoque quid ad id, quod quaerebam, respondeas. Nos vero, inquit ille; Qui autem de summo bono dissentit de tota philosophiae ratione dissentit. Post enim Chrysippum eum non sane est disputatum. Quid igitur dubitamus in tota eius natura quaerere quid sit effectum? Quod non faceret, si in voluptate summum bonum poneret. At iste non dolendi status non vocatur voluptas. Hoc enim identidem dicitis, non intellegere nos quam dicatis voluptatem.

Cognitis autem rerum finibus, cum intellegitur, quid sit et
bonorum extremum et malorum, inventa vitae via est
conformatioque omnium officiorum, cum quaeritur, quo quodque
referatur;

Nunc omni virtuti vitium contrario nomine opponitur.